W pogoni za ideałem, którego nie ma

Wracając po długiej przerwie, czuję się dziwnie. Jak w latach szkolnych przy pisaniu rozprawki. Ale może to nie przypadek, że na pierwszy post moja głowa wpadła na temat ideałów? Przecież teraz we wszystkim staramy się być idealni: w blogowaniu, w prowadzeniu social mediów, w byciu żoną i mamą. Ale... Czy ideały istnieją ? 

Instagram pęka w szwach od pięknych obrazków. Dom zawsze czysty, włosy zawsze umyte, buzia umalowana, ogród zadbany. Dla mnie to stało się pułapką, w którą wpadłam. Próbowałam wiele razy wrócić do tego, co kocham — do pisania, do tworzenia. I wiele razy się poddawałam. Z dwóch powodów. Ale jednym z nich było właśnie to nieidealne życie. Bo co ja mogę pokazać? Dzień, kiedy nie mam czasu? Chciałam mieć wszystko zrobione. Tak jak na social mediach. Pusty kosz na pranie. Zlew bez naczyń. A takim sposobem… wracając z pracy, miałam jeszcze więcej pracy. Możesz mi powiedzieć, że to kwestia organizacji i systematyczności. Ale ja się z tym nie zgodzę. Bo przychodzi moment, kiedy ciało ma dość. Dość bycia w trybie „ogarniam”. A ja czuję się wtedy przytłoczona. Obowiązkami. Tym, co jeszcze „muszę”. I wtedy odechciewa mi się wszystkiego. Nawet rzeczy, które kiedyś dawały radość. Nie chcę już wracać do internetu takim kosztem.  Życie idealne. Ogarnięte. Nie kosztem siebie. 

Trochę czasu zajęło mi zrozumienie dwóch rzeczy: Nie muszę. I internet to tylko chwila. Tak naprawdę nie wiemy, co stoi za tymi pięknymi kadrami. Może to porządek na pięć minut. Może zaraz po zdjęciu wszystko wraca do normy. A mimo to patrzymy… i zaczynamy wymagać. Od siebie. Od życia. Od innych. To właśnie tu zaczynają się oczekiwania. I porównania. „Skoro ona może, to ja też.” Tylko że… nie muszę. Bo każdy z nas ma inną historię, inne możliwości i inne granice.

I to nie dotyczy tylko internetu. Dwie kobiety. Podobna historia. Związek z mężczyzną uzależnionym od alkoholu. Jedna odeszła, mając małe dzieci. Wybrała samotność, odpowiedzialność i walkę o spokój. Minęło kilka lat i chce zadbać o siebie. O swoje potrzeby. Bo ma już dość życia w trybie „wytrzymam jeszcze trochę”. A jednocześnie zdała sobie sprawę, że jej dzieci nie uczą się tylko z tego co od niej słyszą. Ale także z tego co widzą. A ona nie chce, aby wyrosły z nich takie same kobiety jak z niej, które swoje potrzeby zaniedbują. 

Druga została. Bo „tak trzeba”. Bo „dla dzieci”. Dziś jej dzieci są dorosłe, a ona nadal jest w tym samym miejscu. I to właśnie od niej pada krytyka. Matka powinna się poświęcić. Bo ona dała radę. Tylko że to nie jest żadna zasada. To jest jej wybór.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy własne wybory traktujemy jak jedyne słuszne. Nie ma jednego ideału. Są za to oczekiwania, które same na siebie nakładamy.

Porównania, które odbierają nam spokój.
I moment, w którym zapominamy o sobie.

I może właśnie teraz…

jest czas na prawdziwą Ciebie?